به گزارش جهان، در این بیانیه آمده است: باری دیگر منطق مقاومت در برابر جهانخواران برتری خود را اثبات کرد و مطابق آنچه در اظهارات مقامات محترم دولت آمده است، غربی ها حق غنی سازی ایران را به رسمیت شناخته اند، این مسئله خود سندی است بر این مدعا که پایداری در برابر جبهه سلطه همیشه جواب میدهد. و جبهه سلطه در اثرمقاومت ملت بزرگ ایران، سرانجام سر تعظیم فرود آورده و به حق مسلم این ملت اقرار کرده است.

اگر مقاومت بر تکمیل دانش هسته ای بومی در ایران نبود، اگر مقاومت بر غنی سازی ۲۰ درصدی نبود، اگر شهادت احمدی روشن ها و رضایی نژاد ها و علی محمدی ها و شهریاری ها نبود، امروز این پیروزی حاصل نمی گشت.

شورای تبیین مواضع بسیج دانشجویی دانشگاه های سراسر کشور ضمن تشکر از زحمات هیئت دیپلماتیک کشورمان در مذاکرات فشرده هسته ای و خسته نباشید به ایشان، امیدوار است آنچه که در نامه رئیس جمهور به محضر مقام معظم رهبری آمده است، تحقق یابد. لکن وجود ابهامات بسیار در متن توافق نامه اخیر، سبب شکل گیری پرسش هایی دراین باره در جامعه دانشگاهی کشور شده است.

پرواضح است که عصبانیت رژیم صهیونیستی و همچنین دستپاچگی مقامات آمریکایی برای برای مصادره به مطلوب کردن نتایج مذاکرات نشان از وجود تحقق پیروزی برای ج.ا.ایران در برخی از بخش های این مذاکرات و توافقه نامه دارد، ذوق زدگي اوباما و نوع بيان او نه تنها نشان پيروزي آنها نيست بلكه ناشي از عجز و ناتواني در برابر قدرت ايران اسلامي و ترس از صهيونيست ها است. سخنرانی جان کری بعد از توافق ژنو دلیل اصلی بر عجز و ناتوانی آنهاست او می گوید :آنهایی هستند که معتقدند این توافق کامل نیست. آْنها نیز مسئول هستند که بگویند که چه جایگزینی بهتر است. شاید بگویند افزایش فشارها را آنقدر باید زیاد می‌کریدم که در نهایت ایران به سوی فروپاشی سوق پیدا کند اما تحت هیچ شرایطی و طبق نظر کارشناسان این امر اینطور نیست اگر ما تحریم‌ها را بیشتر کنیم ایران پیشرفت هسته‌ای بیشتری پیدا می‌کند و اسرائیل بیشتر تهدید می‌شود و ایران می‌توانست سانتریفویوژهای بیشتری بسازد و اوباما معتقد است که این راه حل موفق نیست.

ابهام در استخدام واژگان انگلیسی و ترجمه فارسی آن، امکان برداشت های متفاوت و بعضا متناقض از متن تفاهمنامه را بوجود آورده است، بسیج دانشجویی بعنوان یک تشکل دانشجویی و دانشگاهی سئوال هایی را در حوزه های فنی و حقوقی پیرامون این توافقنامه مطرح میکند و از ریاست محترم جمهور و وزیر محترم امورخارجه دعوت می کند تا با حضور در دانشگاه ها به این سئوالات پاسخ گویند و سبب شفاف سازی فضا برای مردم شوند.

۱. در متن توافقنامه آمده است: «در خصوص گام نهایی و هر یک از گامهای میانی، این اصل اساسی که "تا در مورد همه چیز توافق نشود، در خصوص هیچ چیزی توافق حاصل نشده است" اعمال می‌شود.» سوال این است که چرا و بر چه مبنایی؟ آیا مثلا نمی‌شود در خصوص یک بخش جزئی توافق کرد و امتیازاتی در برابر آن گرفت؟ وقتی توافق در مورد همه چیز، منوط به توافق در هر بخش بشود، آنوقت هریک از کشور های ۵+۱ میتوانند با مخالفت با یکی از بخش ها کل توافقات را ابتر بگذارند.

۲. «به دنبال اجرای موفق گام نهایی راه حل جامع و با سپری شدن کامل دوره زمانی گام نهایی، با برنامه هسته‌ای ایران مانند برنامه هر کشور غیرهسته‌ای دیگر عضو NPT رفتار خواهد شد.» چه سازوکاری برای تایید و تحقق اجرای موفق گام نهایی وجود دارد؟

۳. دو کشور روسیه و چین در مواضع خود با تحریم‌های یک‌جانبه آمریکا علیه ایران مخالف بودند. اما در این توافق ۶ ماهه برای نخستین بار روسیه و چین تحریم‌های یک‌جانبه را به‌رسمیت شناختند و آنها را مورد معامله قرار داده اند. و این مسئله بدین معنی است که روسیه و چین بخاطر امضای خود پای این توافقنامه دیگر نمی توانند تحریم ها علیه ایران را مانند گذشته دو بزنند.

۴. بر مبنای این توافقنامه ایران مهمترین ابزار قدرت خود در مذاکرات را ظرف این مدت از دست می‌دهد، اما تحریم‌های اصلی بر علیه ایران همچنان پابرجاست! لکن ۵+۱ همچنان ابزار قدرتمند خود برای چانه‌زنی در مذاکرات را دارد. هرچند کاهش تحریم ها قابل تقدیر است لکن تحریم های اصلی در دوحوزه نفت و بانک است که همچنان پابرجا هستند.

۵. در پاراگراف اول متن توافقنامه آمده است: «گام اول دارای دوره زمانی شش ماهه خواهد بود و با توافق متقابل قابل تمدید می‌باشد.» اگر بنای گام اول اعتمادسازی بین طرفین است، چرا زمان آن قابل تجدید است؟ این مسئله می تواند روند مذاکرات را به چالش بکشاند.

درپایان بسیج دانشجویی بار دیگر ضمن قدرانی از تیم مذاکره کننده، از ایشان مطالبه میکند به شفاف سازی توافقنامه صورت گرفته برای مردم بپردازد. باید گفت جمهوری اسلامی، ابهامی برای طرف غربی باقی نگذاشته است و حال نوبت طرف مقابل است که با پایبندی به معاهدات توافق شده، اعتماد ملت ایران را بدست آورد.

از آن جا که حتی در صورت رفع کامل تحریم ها نیز نمی توان انتظار حل اساسی مشکلات کشور را داشت، کارگزاران نظام اسلامی باید در کنار توجه به رفع تحریم ها که پس از گذشت ۱۰۰ روز، توفیقاتی در آن حاصل شد، باتکیه به توانمندی های داخلی نیز، نسبت به حل مشکلات داخلی کشور با استفاده از ظرفیت های درونی، مصمم باشند.

دولت باید نسبت به کارشکنی دولت های غربی وشرقی که تا پیش از این نیز چیزی جز خیانت از آن ها در حافظه مردم ایران نیست، محتاط بوده و معیار سنجش درستی یا نادرستی این دولت ها، نه فقط وعده های کاغذی آن ها، بلکه عملکرد و پایبندی آن ها به معاهدات توافق شده باشد. انتظار از دولت محترم این است که در طول مدت ۶ ماه اولیه نیز گزارشاتی از میزان تعهد طرف غربی و دولت محترم به مفاد آن به مردم ارائه نماید.